اسم فاعل: اسمی است که دلالت بر ثبوت فعل برای فاعلش به صورت غیر مستمر میکند. مانند: زیدٌ ضاربٌ عَمراً. در این جا به زید تا وقتی ضارب گفته می شود که در حال زدن عمرو است.
صفت مشبهه: اسمی است که دلالت بر ثبوت فعل برای فاعلش به صورت مستمر (دائمی) می کند. مانند: علیٌّ حَسَنُ الوَجه. در این مثال، که حَسَن یکی از اوزان صفت مشبهه است، به معنی نیکوصورت بودن علی به صورت مستمر و دائمی است، نه موقت.